Aleid Schider

Veel spiritueel misbruik in paranormale wereld
‘Er is sprake van spiritueel misbruik als mensen hun autonomie wordt afgenomen. Mensen moeten zelfstandig keuzes kunnen blijven maken en daar verantwoordelijkheid voor nemen. Het is niet de bedoeling dat ze die in de handen van een ander leggen. Ook niet als dat voor een manier zorgt om contact te krijgen met de geestelijke wereld.’ 

 

Klinisch psychologe Aleid Schilder (1949) werd bekend door haar boek Hulpeloos maar schuldig (1987, vele malen herdrukt), over het verband tussen een orthodox-gereformeerde opvoeding en depressie. In het boek ‘Spiritueel misbruik’ beschrijft ze hoe mensen ernstige schade kunnen oplopen aan scheve relaties met paranormaal begaafde leiders, al dan niet in een sekte.   

De belangrijkste motivatie voor Aleid Schilder om dit boek te schrijven is dat mensen niet beschadigd mogen worden door geloof en spiritualiteit. Twee begrippen die haar juist zo dierbaar zijn. Op paranormaal gebied opereren veel mensen zonder dat ze zich voldoende bewust zijn van eigen emoties en drijfveren. Dan ligt misbruik op de loer: ze verleiden en misleiden afhankelijke medemensen, en houden hen in hun macht. Aleid Schilder kent de paranormale wereld ook uit eigen ervaring. Ze heeft contact met slachtoffers en begeleidt ‘naaststaanden’. Met haar boek roept ze politici, wetenschappers en hulpverleners op de gevaren van spiritueel misbruik  serieus te nemen. 

Aleid Schilder benadrukt dat ze de opbloei van spiritueel besef ziet als een groot goed. Ze denkt zelfs dat dit opbloeien de enige manier is om onze wereld diepgaand te veranderen, ‘door de aarde weer te eerbiedigen en de scheidingen tussen mannelijk en vrouwelijk, goed en kwaad, oost en west en uiteindelijk de nu nog zo tegengestelde en onderling vijandige godsdiensten, op te heffen.’ Natuurlijk scheert Aleid Schilder niet alle mediums en paragnosten over één kam. Er zijn genoeg goede mensen bij die hun cliënten op een zuivere manier helpen. Maar volgens Schilder is er in ons kikkerlandje sprake van wildgroei. ‘Dat er zoveel para-figuren zijn, verbaast mij niet. Ik denk dat we in een tijd leven waarin enerzijds vanuit de geestelijke wereld contact met ons wordt gezocht, en waarin anderzijds steeds meer mensen ontdekken dat ze paranormale vermogens hebben.

Helaas houdt hun persoonlijke ontwikkeling daar vaak geen gelijke tred mee. Het lijntje naar Boven is er wel degelijk, maar naar binnen toe wordt het verwaarloosd of zelfs vervuild. Men onderkent of onderzoekt de eigen emoties van gevleid worden en machtswellust niet. En dat levert rommel op, prut, een puinhoop. Er zijn daardoor veel paragnosten die voor een deel écht helder zien en voor een deel een onderontwikkelde persoonlijkheid hebben.’Zo is een van haar kritiekpunten dat paragnosten vaak maar al te bereid zijn (correcte of incorrecte) informatie te geven over vorige levens. ‘Met deze informatie gaan “hulpzoekers” op de loop, bijvoorbeeld door trots te vertellen dat ze Cleopatra zijn geweest. 

Schilder beschrijft een tweede aandachtsgebied. Er wordt er volgens haar binnen newagekringen vaak te positief gedacht en gesproken over pijn en lijden. ‘Uitspraken als: “Wanneer je nu maar positief kijkt…” “Je moeder is niet echt dood.” “Lijden is een illusie en onnodig.” Met dit soort oordelen worden ervaringen en gevoelens ontkend die aandacht nodig hebben en die onder ogen moeten worden gezien. Emoties kunnen niet worden weggewerkt met dit soort gepraat.’ Een derde terrein is de wereld van de sektes. Als het iemand is gelukt een sekte te verlaten, is hulpverlening vaak noodzakelijk, maar niet eenvoudig. Daar zijn volgens Schilder verschillende redenen voor. ‘De eerste is dat men er nauwelijks over durft te praten. Er zijn zoveel gevoelens van schaamte en schuld. Vooral schaamte, dat men naïef is geweest om zich zo te hebben laten verleiden.

’Aleid noemt als tweede reden de angst. ‘Angst om via de hulpverlening te kunnen worden opgespoord en teruggehaald. Zeker bij de grotere sekten kan dit een rol spelen. En er kunnen moeilijk anonieme, onvindbare ‘blijf-van-mijn-geest’-huizen worden opgericht.’ ‘Een derde reden ligt bij de reguliere hulpverlening zelf. ‘Als men daar de “oude” religie nog niet serieus neemt en geen plek geeft in intake en behandeling, hoe kan men dan openheid verwachten voor “het spirituele”? Volgens Schilder zou het waardevol zijn als religie, zingeving en spiritualiteit aandachtspunten te worden die een rol kunnen gaan spelen bij de behandeling van mensen die hulp nodig hebben. ‘Maar zover is het helaas nog niet, zeker niet overal.’ Aleid Schilder, Spiritueel misbruik, de gevaren van goeroes, paragnosten en sekten.. ISBN-978-90-259-6003-2, Uitgeverij Ten Have.